புலிகளின் புதிய தலைவராக பொறுப்பேற்ற கே.பி என்று அழைக்கப்படும் செல்வராஜா பத்மநாதன் மலேசிய இலங்கை புலனாய்வு பிரிவினரால் தீடிர் முற்றுகையில் கைது செய்யப்பட்டு உடனடியாக கொழும்புக்கு நாடுகடத்தப்பட்டுள்ளார். புலிகளின் நிழல் அரசின் செயற்குழு பொறுப்பில் இருந்த சட்டத்தரணி உருத்திரகுமார் வழங்கிய தகவலின் அடிப்படையிலேயே கே.பி.யின் கைது நாடகம் அரங்கேற்றப்பட்டதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.
வெளிநாட்டுக்கு விமானம் ஏற இருந்த இளம்பெண் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரின் பாஸ்போர்ட்களை வாலிபர் ஒருவர் திடீரென பறித்துச் சென்றது சென்னை விமான நிலையத்தில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. பிரிய மனமில்லாத காதலர்கள் நடத்திய நாடகம் என பின்னர் தெரிய வந்தது. இலங்கை யாழ்ப்பாணத்தை சேர்ந்தவர் பஞ்சாட்சரம். சுவிட்சர்லாந்து குடியுரிமை பெற்றவர். மனைவி அமலா ராணி (45), மகன் சுதாகர் (23), மகள் விஜிதா (19) ஆகியோருடன் வசித்து வருகிறார். சுவிட்சர்லாந்தில் நர்சரி பள்ளி ஆசிரியையாக விஜிதா பணியாற்றுகிறார். பிள்ளைகளுடன் அமலா ஒரு மாதம் முன்பு இந்தியாவுக்கு சுற்றுலா வந்தார். சென்னை போரூரில் உறவினர் வீட்டில் தங்கியிருந்தார். அதே பகுதியில் வசிப்பவர் பிரேம்குமார் (24). சென்னையில் ஏற்றுமதி ஆடை நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கிறார். இவரும் யாழ்ப்பாணத்தை சேர்ந்தவர். ஒரே நாட்டினர் என்பதால் பிரேம்குமாரும் விஜிதாவும் நண்பர்களாக பழகினர். நாளடைவில் காதலாக மாறியது. இந்த விவகாரம் பெற்றோருக்கு தெரியாது. இந்நிலையில், மீண்டும் சுவிஸ் திரும்ப குடும்பத்தினர் முடிவு செய்தனர். காதலனை பிரிந்து செல்ல விஜிதாவுக்கும் மனமில்லை. வேறு வழியின்றி அண்ணன், தாயுடன் புறப்பட்டார். அவர்களுடன் இன்று காலை 7.30-க்கு சென்னை பன்னாட்டு விமான நிலையத்துக்கு வந்தார். 9.45-க்கு துபாய் செல்லும் எமிரேட்ஸ் விமானத்தில் அவர்கள் ஏற வேண்டும். காதலன் பிரேம்குமாருக்கும் இதே நிலை. விஜிதாவின் பயணத்தை எப்படியாவது தடுத்து நிறுத்திவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார். 2 நண்பர்களை துணைக்கு அழைத்து, காலையிலேயே விமான நிலையம் வந்தார். பார்வையாளர் டிக்கெட் எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே காத்திருந்தார். சிறிது நேரத்தில் அமலா, விஜிதா, சுதாகர் ஆகியோர் விமான நிலையத்துக்குள் வந்தனர். பாஸ்போர்ட் சோதனைக்காக அவற்றுடன் குடியுரிமை பிரிவுக்குள் அமலா செல்ல முயன்றார். காத்திருந்த பிரேம்குமார் திடீரென ஓடிவந்தார். அமலாவிடம் இருந்து பாஸ்போர்ட்டை பறித்துக் கொண்டு ஓடினார். இதை எதிர்பார்க்காத அமலா, “திருடன் திருடன்” என்று கத்தினார். சுதாகரும் சத்தம் போட்டார். அருகே இருந்தவர்கள் ஓடி வந்து, பிரேம்குமாரை சுற்றி வளைத்து நைய புடைத்தனர். கூட்டத்துக்குள் விஜிதா பாய்ந்து, பிரேம் மீது அடி விழாமல் தடுத்தார். “பிரேமை காதலிக்கிறேன். அம்மாவுடன் சுவிட்சர்லாந்துக்கு செல்ல விருப்பம் இல்லை. என் பயணத்தை தடுக்கத்தான் காதலரை வரவழைத்து இவ்வாறு செய்தேன்” என்றார். இதை கேட்டதும் அவரது தாய், அண்ணன் மற்றும் பயணிகள், அதிகாரிகள் கடும் அதிர்ச்சி அடைந்தனர். இதுகுறித்து புகார் கொடுத்தால் நடவடிக்கை எடுப்பதாக போலீசார் கூறினர். புகார் கொடுக்க விரும்பவில்லை என்று அமலா கூறியதால் அவர்கள் திரும்பிச் சென்றனர். சுவிட்சர்லாந்து போகலாம் என்று கூறி விஜிதாவை அமலாவும் சுதாகரும் சமாதானப்படுத்த முயன்றனர். அவர் கேட்கவில்லை. “பொது இடத்தில் வைத்து எங்களை அவமானப்படுத்தினால் இங்கேயே விஷம் குடித்து சாவோம்” என்று கதறினர். தற்கொலை செய்வேன் என்று பிரேம் கூறினார். “திட்டமிட்டபடி சுவிஸ் போகலாம். முறைப்படி பிரேம்குமார் வீட்டில் பேசி அவரையே திருமணம் செய்து வைக்கிறேன்” என்று அமலா கூறினார். முக்கால் மணி போராட்டத்துக்கு பிறகு இதை விஜிதாவும் பிரேமும் ஏற்றுக் கொண்டனர். மனதை தேற்றிக் கொண்ட விஜிதா, பிரேமிடம் கண்ணீருடன் விடைபெற்று சுவிட்சர்லாந்துக்கு புறப்பட்டார். 9.45-க்கு விமானம் புறப்பட்டு செல்லும் வரை காத்திருந்து பின்னர் சோகத்துடன் புறப்பட்டார் பிரேம். பிரிய மனமில்லாத காதலர்கள் அரங்கேற்றிய நாடகம் சென்னை விமான நிலையத்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.
கல்லறைப்பயணத்துக்கும் காசில்லை
சொல்லவே மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு. உங்க அண்ணன் தற்கொலை பண்ணிகிட்டார். ஏதோ பணக் கஷ்டத்துல இருந்திருக்கார் போல. தலையில துப்பாக்கியை வெச்சு சுட்டிருக்கார். உயிர் போயிடுச்சு. அவரோட அறையில இருந்து உங்க அட்ரஸ் கிடச்சுது. இப்போ அவரோட உடல் இங்கே மார்ச்சுவரில தாஇருக்கு வந்து வாங்கிக்கறீங்களா ?” மெதுவாய் பேசுகிறது குரல்.
“ஐயோ..என் அண்ணனா ? இறந்துட்டாரா ?” மறுமுனையில் பெண்ணின் குரல் பதறுகிறது.
“ஆமாம்மா. உடம்பு இங்கே தான் இருக்கு வந்து வாங்கிக்கறீங்களா ?” குரல் மறுபடியும் அமைதியாய் ஒலிக்கிறது.
மறுமுனையில் கொஞ்ச நேரம் மௌனம். பின் இறுகிய குரல் விசும்பலுடன் பேசத் துவங்குகிறது
“என் கிட்டே பணமே இல்லை. அவரோட இறுதிச் சடங்கை செய்ய எனக்கு வசதியும் இல்லை. அவரோட இறுதிச் சடங்கை நீங்களே செஞ்சுடுங்க. கொஞ்சம் அன்போட செய்யுங்க பிளீஸ்…” அழுகையுடன் மறுமுனை போன் வைக்கப்படுகிறது.
இது ஏதோ ஒரு அவார்ட் திரைப்படத்தில் வரும் சோகக் காட்சியல்ல. ஆப்பிரிக்கா, சோமாலியா போன்ற நாடுகளின் குடிசைகளிலிருந்து ஒலிக்கும் குரலுமல்ல. இந்த குரல் ஒலிப்பது சாட்சாத் அமெரிக்காவிலிருந்து ! இது ஒரு அபூர்வ நிகழ்வும் அல்ல. இப்படிப் பட்டப் பேச்சைத் தினமும் கேட்டுக் கேட்டுப் பழகிவிட்டது என்கிறார் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரின் எவர்கிரீன் கல்லறைத் தோட்ட நிர்வாகி ஆல்பர்ட் காஸ்கின்
உலகின் வல்லரசு. பெரிய அண்ணன். நிலவுக்கே கூட சட்டென போய்வரக் கூடிய வசதி. நினைத்த நேரத்தில் வேண்டாத நாட்டின் தலையில் குண்டு போடக் கூடிய கர்வம். வரிசை வரிசையாய் கண்ணாடி மாளிகைகள். டாலர் கட்டுகள். கோட் சூட்டுகள். இப்படிப் பார்த்துப் பார்த்தே பழகிப் போன அமெரிக்கா இப்போது நொடிந்து கிடக்கிறது.
அமெரிக்காவுக்கு இப்படி ஒரு நிலை வரும் என சில ஆண்டுகளுக்கு முன் யாரேனும் சொல்லியிருந்தால் அது முதல் பரிசு பெறக் கூடிய நகைச்சுவையாய் இருந்திருக்கும். ஆனால் இன்றைக்கோ அது கசப்பான உண்மையாகியிருக்கிறது.
வீட்டுக் கடன் வழங்கிக் கொண்டிருந்த வங்கிகளுக்குத் தான் ஆரம்பித்தது முதல் சிக்கல். யாருமே பணம் திருப்பிக் கட்டாமல் வங்கிகள் திவாலாயின. காட்டுத் தீயாய் பரவிய இந்த அழிவு, பிற வங்கிகள், ஆட்டோ மொபைல், கிரெடிட் கார்ட் என எதையும் விட்டு வைக்கவில்லை. இந்த டிராகனின் தீப்பிழம்புகளிலிருந்து தப்பிப் பிழைத்தவை வெகு சொற்பமே. காய்ந்து போன இலைகளைப் போல வேலைகளிலிருந்து மக்கள் உதிர ஆரம்பித்தார்கள். இன்றைய தேதியில் வேலையில்லாமல் பரிதவிக்கும் அமெரிக்கர்கள் சுமார் 10 சதவீதம் பேர் !
ஐந்து நாள் வேலை, இரண்டு நாள் கொண்டாட்டம் என இருந்த அமெரிக்கர்களுக்கு வேலையில்லையேல் என்ன செய்வதென புரியவில்லை. அத்தியாவசியத் தேவைகளை நிறைவேற்றக் கூட கையில் பணமில்லாமல் புலம்ப வேண்டிய நிலமை. வேலை இருந்த வரைக்கும் கம்பெனி மருத்துவக் காப்பீடு கொடுத்து வந்தது. வேலையில்லையேல் கைக்காசை வைத்துக் கொண்டுதான் அதையும் வாங்க வேண்டும். சாப்பாட்டுக்கே வழியில்லையேல் எப்படி மருத்துவக் காப்பீட்டுக்கு மாதா மாதம் பிரீமியம் கட்டுவது ?
மருத்துவக் காப்பீடு இல்லாமல் மருத்துவ மனைக்குப் போனால் அவ்வளவு தான். தீட்டித் தள்ளி விடுவார்கள். இன்றைய தேதியில் சுமார் 57 சதவீதம் அமெரிக்கர்கள் தேவையான் மருத்துவக் காப்பீடு வாங்கப் பணமில்லாமல் இருக்கிறார்கள் என்கிறது “காமன்வெல்த் ஃபண்ட்” நடத்திய ஆய்வு.
மருத்துவக் காப்பீடு இல்லாதவர்களுக்கு விபத்தோ, பெரிய நோயோ வந்துவிட்டால் சாவு ஒன்று தான் முடிவு. அமெரிக்காவில் சமீப காலமாக நடக்கும் பெரும்பாலான தற்கொலைகளுக்கும் காரணம் இந்த திடீர் ஏழ்மையே. தற்கொலைகளுடனும் எல்லாம் முடிந்து போவதில்லை. அவற்றைத் தொடர்கின்றன அடக்கம் செய்யக் கூட முடியாத துயரக் கதைகள். விபத்திலோ, நோயிலோ பலியான சகோதரர்கள், பெற்றோர்கள், பிள்ளைகள் என பல உடல்களால் நிரம்பி வழிகின்றன மார்ச்சுவரிகள்.
“பணமில்லை, நீங்களே இறுதிச் சடங்கைச் செய்யுங்களேன் பிளீஸ்” என கண்ணீருடன் கெஞ்சுபவர்களின் எண்ணிக்கை லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரில் மட்டுமே கடந்த ஆண்டை விட இந்த ஆண்டு 36 சதவீதம் அதிகம். இறுதிச் சடங்கு செய்யவேண்டுமென்றால் செலவு அப்படி இப்படி சுமார் 10,000 டாலர்கள் ஆகிவிடும். அதை அரசாங்கம் செய்துவிட்டால் சாம்பலை மட்டும் ஒரு மாதம் கழிந்து சென்று வாங்கிக் கொள்ளலாம். அதற்கான செலவு சுமார் 350 டாலர்கள் மட்டுமே.
“என்னிடம் அப்பாவை எரிக்கக் கூட பணம் இல்லை என மகன் சொல்கிறான். மகனை எரிக்கப் பணம் இல்லை என்று அம்மா சொல்கிறார். இப்படி ஒரு கொடூரமான துயரத்தை நான் சந்தித்ததேயில்லை என நிலைகுலைந்து போய் பேசுகிறார் டேவிட் ஸ்மித் எனும் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகர இன்வெஸ்டிகேட்டர்.
“பன்னிரண்டு வருடங்களாக “இறுதிச் சடங்குகளை நடத்தும் குழு”வின் இயக்குனராக இருக்கிறேன். இதுவரை இப்படி அதிக எண்ணிக்கையில் பிணங்கள் கேட்பாரற்றுக் கிடந்ததே இல்லை. இறுதிச் சடங்குகளை நடத்த எல்லோருமே விரும்புகிறார்கள், ஆனால் பாவம் வசதியின்றித் தவிக்கிறார்கள்” என பதறுகிறார் பாப் ஆச்சர்மான்
இப்படி அடுக்கடுக்காய், திகில் நிரம்பிய, பரபரப்புத் தகவல்களை வெளியிட்டிருப்பது கலிபோர்னியாவின் முன்னணி நாளிதழான லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் டைம்ஸ். கையில் பணமில்லை. வாழ வழியில்லை. அப்படியே செத்துப் போனால் கூட இறுதிச் சடங்கு செய்யவும் பணமில்லை. இப்படி அடுக்கடுக்கான துயரங்களுடன் தான் நகர்கிறது இன்றைய அமெரிக்கர்களின் வாழ்க்கை.
"தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள்" என்று அறியப்பட்டு வந்த அரசியல் இராணுவக் கட்டமைப்பின் இயக்கம் இலங்கையின் எல்லைக்குள் பெரும்பாலும் செயலிழந்துவிட்டது. புலிகளின் உயர் தலைவர் பிரபாகரனும் சிரேஷ்ட இராணுவத் தளபதிகள் உள்ளிட்ட அவர்களின் இராணுவத் துருப்பினரும் இப்போது உயிர் வாழ்வோர் மத்தியில் இல்லை. அந்த அமைப்பின் அரசியல் மற்றும் நிர்வாகப் பிரிவுகளின் சிரேஷ்ட உறுப்பினர்கள் உட்பட ஆயிரக்கணக்கான ஏனைய உறுப்பினர்கள் இலங்கை அதிகாரிகளால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். 
இலங்கையில் நடைமுறையில் அழித்தொழிக்கப்பட்டாலும் அதன் வெளிநாட்டுக் கட்டமைப்பு தொடர்ந்தும் ஆபத்தானதாகவே விளங்குகின்றது. வெளிநாடுகளில் உள்ள புலிகளின் மூலங்களை புலிகளின் "எச்சங்கள்" அல்லது "மிச்சங்கள்" என்று வர்ணிக்கும் போக்கு ஊடகங்களின் ஒரு பகுதியிடையே காணப்படுகின்றது. இந்த விவரிப்பு சரியானதல்ல. புலிகளின் வெளிநாட்டுக் கட்டமைப்புகள் உறுதியானவையாகவும் எப்போதும் போல திடமானவையாகவுமே உள்ளன. புலம்பெயர்ந்த இலங்கைத் தமிழர்களின் கணிசமான பகுதியினர் மத்தியில் புலிகள் அமைப்பு தொடர்ந்தும் ஆதரவையும் செல்வாக்கையும் பெற்று அனுபவித்து வருகின்றது. 
